Według reguł przedstawionych w książce „Palant: technika, taktyka, przepisy: gra sportowa dla szkół, klubów i organizacyj” z 1938 roku główną część boiska do gry w palanta stanowi wyznaczony na równej i wolnej od przeszkód powierzchni prostokąt o długości 75 metrów na 30 metrów (rozmiar stosowany w zawodach o mistrzostwo), rozdzielony linią środkową („linia półmetka”) na 2 obszary: „pole” o wymiarach 50 na 30 metrów i „przedpole” o wymiarach 25 na 30 metrów. Do podanych wymiarów nie wlicza się oddzielających linii, które wynosić powinny 5 centymetrów szerokości. Drugą najważniejszą część stanowi „królestwo”, znajdujące się za linią przednią, zwaną też linią „królestwa”, szerokie na 20 metrów i długie 3 metry. W jego środku znajduje się wyznaczone półkole podbić o promieniu 3 metrów. Biorąc pod uwagę aspekt wybijania należy dodatkowo wyznaczyć margines dookoła głównego boiska w postaci wolnego obszaru o szerokości co najmniej 20 metrów, w tym obszar nazywany „zapole”, charakteryzujący się brakiem wyraźnej granicy tylnej.