Po wojnie w rejonie pobliskiego moszawu Miszmar ha-Jarden utworzono strefę zdemilitaryzowaną.
W 1949 Rosz Pina przejęła ziemie zniszczonej sąsiedniej arabskiej wioski al-Jauna. W arabskich domach zamieszkali nowi żydowscy imigranci oraz weterani wojskowi. W 1949 Rosz Pina otrzymała status samorządu lokalnego. W 1950 osuszono okoliczne bagna, a w 1951 rozpoczęto osuszanie jeziora Hula, które zakończono w 1958. Prace sfinansował Żydowski Fundusz Narodowy. Celem prac było poszerzenie i pogłębienie koryta rzeki, co sprawiło, że woda nie zalegała na malarycznych polach. Dodatkowo w całej dolinie wybudowano sieć kanałów irygacyjnych, które kierowały wodę do rzeki Jordan. Dzięki tym pracom zyskano ponad 15 000 hektarów nowej ziemi uprawnej i uwolniły cały region od plagi malarii. Jak się później okazało, działania osuszające doprowadziły do jałowienia ziemi, dlatego później postanowiono ponownie zalać część ziem.
Nazwa Nazwa Rosz Pina oznacza „kamień węgielny”, i jest zaczerpnięta z Księgi Psalmów 118:22Zobacz: Księga Psalmów 118:22 : „Kamień odrzucony przez budujących stał się kamieniem węgielnym.” Tłumaczenie według Biblii Tysiąclecia..