W VI wieku do Japonii, poprzez Koreę, trafiły wraz z buddyzmem wachlarze z Chin. Głównie był to popularny w czasach zachodniej dynastii Han wachlarz liściasty zwany po japońsku uchiwa oraz wachlarz-pióropusz z piór bażanta, które to formy znaleźć można na ściennych malowidłach grobowych z VI wieku. Te chińskie formy wachlarza używane były głównie przez rodzinę cesarską, arystokrację i wysokich rangą kapłanów jako znak ich godności. Prosty lud używał wachlarzy plecionych z listowia.
Przypuszczalnie na początku okresu Heian (794–1185) japońscy rzemieślnicy wynaleźli wachlarz składany ōgi albo sensu. Najstarszy typ takiego wachlarza zbudowany jest z wąskich, klinowatych płytek z drewna japońskiego cyprysu (hinoki), które w swej szerszej części są złączone. Takie cyprysowe, skomplikowane w budowie, wachlarze hi-ōgi stanowiły najczęściej charakterystyczne dodatki strojów dam dworu. Wykonane z kości słoniowej lub szylkretu, trafiały później jako kosztowne przedmioty zbytku na Zachód.
Wachlarz z papieru (kami-ōgi) powstał w IX wieku. Wąskie drewniane "szprychy" tworzą w nim stelaż dla wycinka koła z papieru. Ta wynaleziona w Japonii forma wachlarza była popularna na całym świecie.