Wytwarzanie Od okresu Heian (IX–XII w.) wytwórcy wachlarzy mieli swoje stowarzyszenie zawodowe. Żyli zawsze w pobliżu dworu cesarskiego w stolicy Heian-kyō i po zmianie nazwy – Kyōto (Kioto). W okresie Edo (1603–1867) wytwarzanie wachlarzy było rzemiosłem mieszczaństwa, a powstałe wówczas sklepy z wachlarzami (ōgi-ya) oferowały zarówno ich części, jak i gotowe wyroby.
Język wachlarza W XVIII wieku rozwinął się tzw. „sekretny język wachlarza”, którym ówczesne damy mogły kokietować i uwodzić innych mężczyzn na oczach nieświadomego małżonka. W 1774 Luiza Mirck powołała do życia Zakon Wachlarza, w którym damy dworu mogły poznawać tajniki owej „niewieściej broni”. Odpowiednie ustawienie wachlarza wyrażało zamiary, uczucia i stan ducha.
Przykładowo: wachlarz przyłożony do ust - „nie kokietuj tamtej”
Pod koniec XVIII w. pojawił się „konwersacyjny” typ wachlarza. Dzięki odsłanianiu ukrytych w malunku odpowiednich układów cyfr można było tworzyć dialogi. W Anglii, gdzie wachlarz trafił z Francji, pisarz Joseph Addison pisał o damach, że są uzbrojone w wachlarze jak mężczyźni w szable.
Dodatkowe informacje W sposób najbardziej wyrafinowany używano wachlarza na dworze francuskim.