Zabudowa tej części Tarninowa praktycznie zakończyła się na początku XX wieku: w 1901 roku wytyczono kwartał zamknięty ulicami Św. Elżbiety (dawniej Elisabethstrasse), R. Traugutta (dawniej Doktorgang) i Oświęcimską (dawniej Daeslerstrasse). Nieco wcześniej, bo w 1881 roku, wytyczono kolejny odcinek ul. A. Mickiewicza oraz ul. D. Chłapowskiego (dawniej Augustrastrasse). W 1895 roku ul. W. Łukasińskiego została przedłużona do ulicy Jaworzyńskiej.Plany przewidywały rozbudowę tej części dzielnicy na południe. Na przykład między ulicą Oświęcimską a przedłużonymi ulicami św. Elżbiety i Tatarską, miał powstać reprezentacyjny plac (Bluecherplatz), na wzór położonego w zachodniej części dzielnicy obecnego Skweru Orląt Lwowskich. Z tych ambitnych zamierzeń nic nie wyszło. Przygotowania do I wojny światowej, a później sama wojna skierowały budownictwo na inne tory, zaś po zakończeniu wojny nie było pieniędzy na monumentalne budownictwo.
Lepiej sprawy się miały z zabudową zachodniej części dzielnicy, czyli jej fragmentu zamkniętego ulicami Jaworzyńską i Złotoryjską.