Zebrane właściwości antykwarków przedstawia poniższa tabela.
{| class="wikitable" ! Nazwa ! Symbol ! Generacja ! IzospinI ! Zapach ! Ładuneke ! Masa bieżącam (MeV/c²) ! MasakonstytuentnaM [GeV/c²] !rowspan="7"| ! Antycząstka ! Symbol |- | antygórny | | 1 | −½ | U = −1 | −⅔ | 1,5–4,0 | 0,31 | górny | u |- | antydolny | | 1 | +½ | D = +1 | +⅓ | 4–8 | 0,31 | dolny | d |- | antydziwny | | 2 | 0 | S = +1 | +⅓ | 80–130 | 0,50 | dziwny | s |- | antypowabny | | 2 | 0 | C = −1 | −⅔ | 1150–1350 | 1,60 | powabny | c |- | antyniski | | 3 | 0 | B* = +1 | +⅓ | 4100–4400 | 4,60 | niski | b |- | antywysoki | | 3 | 0 | T = −1 | −⅔ | 170900±1800 | 180 | wysoki | t
Układy złożone kwarków Ważną cechą kwarków jest to, że nie istnieją one oddzielnie, lecz tylko w hadronach, czyli układach cząstek: złożonych z 3 kwarków – bariony złożonych z 3 antykwarków – antybariony złożonych z 2 kwarków – jednego kwarka i jednego antykwarka – mezony.