W tym czasie miasto było centrum wielkiego majątku ziemskiego (tzw. Państwo Jelšavskie), należącego do węgierskiego rodu książąt Kohárych. W całej dzisiejszej Słowacji posiadali oni włości obejmujące setki hektarów ziemi uprawnej, dziesiątki tysięcy hektarów lasów, szereg zamków (m.in. Čabraď, Sitno, Muráň czy Fiľakovo) i wielki kompleks hutniczy w rejonie Podbrezovej na Horehroniu. W wyniku braku męskiego potomka u Franciszka Józefa Koháry'ego (1767–1826) majątek ten wraz z węgierskimi tytułami przeszedł po jego śmierci na Ferdynanda J. Koburga (1785-1851), który w 1815 r. poślubił córkę Franciszka, Marię Antoninę (1797-1862). Jelšava stała się ośrodkiem zarządzania tym majątkiem, zwanym odtąd "państwem Koburgów".
Duży impuls do znacznego rozwoju miasta dało odkrycie w 1880 r. w jego okolicy złóż magnezytu, a następnie i talku. W roku 1893 przez miasto przeszła linia kolejowa Plešivec – Muráň, a w następnym roku w miejscowości Teplá Voda (ok. 3 km na północny zachód od Jelšavy) rozpoczął pracę pierwszy na Słowacji piec do wyprażania magnezytu. W 1897 postawiono w innym miejscu kolejne dwa piece.