Po zakończeniu I wojny światowej 28 października 1918 r. Jelšava formalnie znalazła się w granicach Czechosłowacji. Stała się znaczącym miastem garnizonowym: w 1934 r. zostały wybudowane tzw. nowe koszary "na Gombiarke" oraz budynki mieszkalne dla kadry oficerskiej.
W 1923 r. w Teplej Vode został uruchomiony nowoczesny zakład przeróbki magnezytu z 8 piecami i całym niezbędnym zapleczem technologicznym, magazynowym i administracyjnym. Zakład uzyskał też własną bocznicę kolejową od stacji w Lubeníku. Miejscowość stała się ważnym ośrodkiem ruchu robotniczego: wobec stale pogarszającej się sytuacji ekonomiczno-społecznej 10 lutego 1932 r. odbył się "marsz głodowy" z Jelšavy do Revúcej. W wyniku tzw. pierwszego arbitrażu wiedeńskiego 2 listopada 1938 r. Jelšava znalazła się w granicach Węgier.
Znaczący rozwój przemysłu magnezytowego nastąpił po II wojnie światowej. Jego wynikiem było m.in. powstanie nowego, dużego osiedla mieszkaniowegoVladimír Adamec, Nora Jedličková: Slovensko. Turistický lexikon, Šport, slovenské telovýchovné vydavateľstvo, Bratislava, 1991, , s. 97-98, ale także ogromne zanieczyszczenie środowiska pyłami powstającymi przy przeróbce tego surowca.
Obecnie przemysł magnezytowy nieco podupadł, ale Jelšava jest nadal głównym jego ośrodkiem na Słowacji.