W niektórych regionach Kraju Basków wierzono, że dusze wdzierały się do świata podziemnego przez rozpadlinę Azbi w górach Aralar pod postacią wiru powietrznego.
W chwili śmierci wszyscy obecni w domu przerywali wykonywane właśnie czynności, a osoby, które czuwały przy łożu zmarłego, „odwiedzały” zwierzęta domowe i przekazywały im wieść o śmierci członka rodziny. Jeśli zmarłym był pan domu (etxekojaun), jako pierwsze o jego odejściu dowiadywały się pszczoły.
W ceremonii pogrzebowej najważniejszą rolę odgrywała pani domu (etxekoandre), w którym mieszkał zmarły, lub – jeśli nie mogła wziąć udziału w pogrzebie – starsza, doświadczona kobieta mieszkająca w okolicy.
Zmarłych chowano tak, aby ich głowy znajdowały się po stronie wschodniej. Zwyczaj ten jest w wielu miejscach Kraju Basków kultywowany do dziś.
Życie po śmierci Ponieważ zmarli pozostawali między żywymi, nie znano pojęcia raju i piekła. Nie istniało też miejsce takie jak czyściec, do którego trafialiby po śmierci ludzie popełniający złe uczynki, aby po pewnym czasie doświadczyć szczęścia. Nie znaczy to jednak, że każdego po śmierci czekał ten sam los, niezależnie od tego, jak żył.