Areszt domowy (kajutowy) w wojsku kara dyscyplinarna stosowana wobec oficerów Wojska Polskiego; oficer ukarany zwykłym aresztem domowym (kajutowym) odbywał go w swoim mieszkaniu, a na okręcie w kajucie; opuszczanie mieszkania w czasie odbywania kary – również w celach służbowych oraz przyjmowanie odwiedzin było wzbronione, a złamanie tego zakazu stanowiło swoisty występek zagrożony – poza karą wolnościową – obligatoryjnym wydaleniem z korpusu oficerskiego; kara obostrzonego aresztu domowego (kajutowego) była stosowana wyłącznie względem oficerów młodszych; jej wykonanie (ówcześnie „odcierpienie”) odbywało się w osobnym pokoju, względnie kajucie, przeznaczonej na areszt oficerski; W Ludowym Wojsku Polskim, zgodnie z dekretem z 26 czerwca 1945 Wojskowe przepisy dyscyplinarne, karę dyscyplinarną aresztu domowego (kabinowego) stosowano wobec oficerów młodszych (do 21 dni) oraz oficerów sztabowych i generałów (do 14 dni); Wykonanie polegało na zakazie opuszczania przez ukaranego w godzinach wolnych od zajęć służbowych mieszkania (kabiny), przyjmowania odwiedzin, a także przebywania i uczęszczania w kasynie; za każdy dzień aresztu ukaranemu potrącano 50% jego poborów.;