Ciche „Sanctus”, Instytut Filologii Wschodniosłowiańskiej UJ.. thumb|Portret Alfreda Schnittkego narysowany przez Reginalda Graya
W latach sześćdziesiątych XX wieku Schnittke pisał głównie dzieła kameralne, korzystając z rozmaitych technik (m.in. serializm) i poszukując własnego języka muzycznego. Te eksperymenty, wywodzące się z dwudziestowiecznej muzyki zachodniej, skazywały żyjącego w Związku Radzieckim Schnittkego na marginalizację. Pod koniec lat sześćdziesiątych zaczął łączyć ze sobą elementy różnych stylów (polistylizm), co jeszcze wyraźniej przejawiało się w jego utworach z lat siedemdziesiątych. Podczas komponowania stosował cytaty, kryptocytaty i aluzjeИ.В. Кондаков, Музыка в контексте исторического времен. Прорыв к полистилистике. Творчество Альфреда Шнитке и искусство XXI века, Экономика. Социология. Менеджмент, s. 152. do Bacha, Vivaldiego, Schönberga, Bartóka i Beethovena, Mahlera w połączeniu z przetworzeniami stylów muzyki rozrywkowejВ. Холопова, Композитор Альфред Шнитке, s. 105.. Pierwszym dziełem koncertowym, w którym użył tej techniki, była Quasi una sonata (1967–1968). Kompozycje Schnittkego z tego okresu łączą swobodnie rozmaite style oraz gatunki: tanga, polki i walce na równi z sonatami, fugami oraz passacagliami.