Schnittke definiował polistylizm jako umiejętne techniczne połączenie znanych stylów muzyki w sposób plastycznyД.И. Шульгин, Годы неизвестности Альфреда Шнитке. Беседы с композитором, s. 91., a w swoich utworach, utrzymanych w tej konwencji, dążył do zatarcia granicy pomiędzy muzyką poważną („Е” – Ernst) i rozrywkową („U” – Unterhaltung)А.В. Ивашкин, Беседы с Альфредом Шнитке, s. 242..
Schnittke odchodził niekiedy od technik awangardowych, jak na przykład w poświęconym pamięci jego zmarłej matki Kwintecie fortepianowym (1972–1976). Kilka pomysłów, które nie weszły do tego kwintetu, kompozytor wykorzystał w mniej reprezentatywnym dla jego twórczości, ale cieszącym się sporym powodzeniem u słuchaczy czternastoczęściowym Requiem (1975)В. Холопова, Композитор Альфред Шнитке, s. 110–111..
Z końcem lat sześćdziesiątych znalazł swój własny język, spajający rozmaite idee w homogeniczną całość, i tworzył większe formy: symfonie, koncerty i concerti grossi. Wraz z pogarszaniem się jego zdrowia, pod koniec lat siedemdziesiątych oraz później, zaczął odchodzić od polistylizmu i znalazł schronienie w posępnym, hermetycznym styluВ. Холопова, Композитор Альфред Шнитке, s.