wojsko szablami zapędzało opornych na msze. Protestanci usiłowali zorganizować tajny Kościół, zwany „Pustynią” (franc. Désert- alegoria do ucieczki Żydów z Egiptu na pustynię), jednak reakcją ze strony władz były grupowe egzekucje. Sytuacja dla protestantów stała się dramatyczna i doprowadziła do buntu. Wypędzonych pastorów zastąpili „prorocy” i „prorokinie”, nawołujący do walki „o prawdziwą wiarę”.
Przyczyna etniczna to różnice narodowościowe między ludnością regionu Sewennów (mówiącą językiem oksytańskim (langwedockim)), a francuskimi wojskami okupacyjnymi.
Przyczyna polityczna to rosnąca rola absolutyzmu królewskiego we Francji, który starał się wszystko podporządkować i kontrolować. Z tego powodu ograniczano lub likwidowano dawne przywileje prowincji i walczono z protestantyzmem, który nie mając centralnego zarządzania i hierarchicznej struktury, był trudny do nadzorowania. Do protestantów francuskich dotarły także wieści o zwycięskiej tzw. Chwalebnej rewolucji w Anglii (Wilhelm III Orański pokonał katolickiego króla Jakuba II w 1688 r.).