Przebieg walk Za początek wybuchu powstania uznaje się 24 lipca 1702 roku, kiedy uzbrojeni powstańcy napadli na Pont de Montvert, gdzie zabili znienawidzonego opata de Chayla (Chaylas) – inicjatora najgorszych prześladowań, oskarżanego o to, że torturował dzieci protestantów, aby „wyrzekły się herezji”. Jego zabójstwo spowodowało masowe represje (w tym egzekucję przywódcy tego wystąpienia – Esprit Séguiera w sierpniu 1702). W odwecie kamizardzi zabili miejscowego katolickiego arystokratę.
Pierwsze walki toczono wokół Champ Fomergue (11 września), po czym nastąpiło starcie pod Télémac (22 października) zakończone klęską i śmiercią Gédéona Laporte, oraz zdobycie bronionego przez 700-osobową załogę Alès (24 grudnia) przez oddział zaledwie 70 kamizardów Jeana CavalieraF. Verdoglia: La guerra di successione spagnola, 1701-1715, dz. cyt., s. 8.. Od końca 1702 roku kamizardzi zaczynają odnosić pierwsze zwycięstwa: 27 grudnia zdobywają Sauve, 12 stycznia 1703 roku pokonują wojska królewskie w Mas de Gaffarel (Val de Barre), 6 lutego zajmują Monteils. W obliczu tej sytuacji gen. hrabia de Broglie dowodzący wojskami królewskimi w Langwedocji otrzymuje wsparcie oddziałami marszałka Montrevel i zadaje 6 marca powstańcom klęskę pod Pompignan, masakrując później (1 kwietnia) uczestników tajnego zgromadzenia w Moulin de l'Agau koło NîmesF.