Mechtylda z Magdeburga (z Helfty) (ur. ok. 1208 k. Magdeburga, zm. 1282 lub 1294 w klasztorze w Helfcie) – średniowieczna mistyczka chrześcijańska należąca do beginek, później zakonnica benedyktyńska, błogosławiona Kościoła katolickiego i święta Kościoła anglikańskiego.
Żywot świętej Mechtylda urodziła się w arystokratycznej rodzinie w Saksonii, prawdopodobnie około 1208 roku. Informacje o jej życiu są bardzo skąpe, często oparte wyłącznie na fragmentarycznych wzmiankach zawartych w jej dziele i niepotwierdzone przez inne źródła.
W wieku 12 lat została „pozdrowiona” przez Ducha Świętego (por. Strumień światła Boskości, IV.2). Opuściła dom i mając 23 lata związała się z beginkami w Magdeburgu (IV.2). Wraz z towarzyszkami prowadziła skromne życie zgodne z Ewangelią, wypełnione modlitwą, pracą i umartwieniem. Z czasem – podobnie jak Hadewijch – wypracowała sobie w beginażu pewien autorytet (VI.7). Grupa, do której należała, pozostawała pod silnym wpływem dominikanów (IV.20–22). Mechtylda mogła znać m.in. Wichmanna z Arnstein (ok. 1180–1274), a jej spowiednikiem i kierownikiem duchowym był inny dominikanin, Henryk z Halle. To on zachęcił Mechtyldę, by spisała swoje przeżycia w dziele zatytułowanym Strumień światła boskości (IV.2).