Na mistrzostwach USA debiutowała w 1941 jako 14-latka. Przez kilkadziesiąt lat należał do niej tytuł najmłodszej uczestniczki turnieju – dopiero w 1979 wystąpiła młodsza tenisistka Kathy Horvath (w 1990 także Mary Joe Fernández). W 1942 Fry, nierozstawiona, doszła do ćwierćfinału. W 1944 zdobyła tytuł mistrzyni USA juniorek. W 1951 po raz pierwszy była finalistką mistrzostw USA, ale musiała uznać wyższość Maureen Connolly. Dopiero w swoim ostatnim, szesnastym starcie w turnieju udało się jej odnieść końcowe zwycięstwo. W półfinale pokonała Brytyjkę Shirley Bloomer (6:4, 6:4), a w finale Altheę Gibson.
Wimbledon wygrała w singlu w 1956. Pokonała wówczas w finale Brytyjkę Angelę Buxton. W 1951 w finale Wimbledonu doznała wysokiej porażki (1:6, 0:6) z rąk partnerki deblowej Hart. Z kolei w tym samym roku pokonała Hart w finale mistrzostw Francji, ale po znacznie bardziej wyrównanej walce. Mistrzostwa Australii wygrała w swoim jedynym występie w imprezie w 1957, po finałowym zwycięstwie nad Altheą Gibson. Jedyny tytuł wielkoszlemowy w mikście zdobyła w 1957 na Wimbledonie, partnerując Vicowi Seixasowi (wcześniej grającemu z Hart, która w 1956 przeszła na zawodowstwo).