W 1951 udanie startowała w międzynarodowych mistrzostwach Włoch, w finale singla przegrywając z Doris Hart, ale wygrywając z nią debla oraz miksta z Filipińczykiem Felicisimo Amponem.
W latach 1944–1956 nieprzerwanie figurowała w czołowej dziesiątce rankingu amerykańskiego, na pierwszym miejscu w 1956. Między 1946 a 1956 dziewięć razy znalazła się także w nieoficjalnym rankingu światowym pisma „Daily Telegraph”, na miejscu pierwszym w 1956. Wystąpiła w siedmiu edycjach Pucharu Wightman (1949, 1951, 1952, 1953, 1954, 1955, 1956), zawsze w zwycięskiej ekipie amerykańskiej, notując bilans 4:2 w singlu i 6:0 w deblu. Była zawodniczką wszechstronną, praworęczną, o dobrych uderzeniach z głębi kortu, ale także solidnej grze wolejowej.
Zakończyła karierę w 1957 i wkrótce wyszła za mąż za Karla Irvina. W 1970 została uhonorowana miejscem w Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy.