Na doniosłej wystawie autorskiej w Galerie Lénce Rosenberg w 1926 Andre Breton nazwał nową sztukę de Chirico zdegenerowaną, a samego twórcę zagubionym geniuszem. Artysta odciął się od surrealizmu oraz modernizmu i przez blisko sześćdziesiąt lat malował obrazy w manierze klasycyzującej oraz (jak eufemistycznie określano kopiowanie przez niego własnych prac), „późniejsze wersje” motywów z lat największego powodzenia. Wywoływało to naturalne pytania o ocenę autentyczności, datowanie oraz wartość jego ówczesnych prac.
Wpływ Twórczość de Chirico miała przemożny wpływ na surrealistów. Jego pracami fascynowali się m.in. Salvador Dalí, Max Ernst, René Magritte, Yves Tanguy, George Grosz. Szczególnie znamienny jest przypadek Yves'a Tanguya, który przypadkowo ujrzał prace de Chirico w jednej z galerii i pod ich wpływem emocjonalnie zdecydował o wyborze profesji malarza.
Zwracające uwagę obrazy artysty wykorzystywane były m.in. w promowaniu muzyki: np. Melancholia i tajemnica ulicy została umieszczona na okładce płyty Ultima Thule zespołu Armia, a obraz Ślepy mędrzec znalazł się na okładce płyty Misterioso muzyka jazzowego Theloniousa Monka.