w narażeniu na metylortęć bardziej przydatna bywa krew lub włosy, natomiast oznaczenia w moczu nie odzwierciedlają jej dobrze).
W wywiadzie narażeniowym zwraca się uwagę m.in. na charakter pracy (kontakt z rtęcią i jej parami, procesy technologiczne, laboratoria), możliwe incydenty (rozlanie rtęci, niewłaściwa utylizacja), stosowanie lub kontakt z materiałami zawierającymi rtęć (w tym urządzenia pomiarowe) oraz nawyki żywieniowe mogące wiązać się z ekspozycją pokarmową (np. częste spożywanie ryb z wyższych poziomów łańcucha pokarmowego). Istotne są także czas wystąpienia objawów, ich dynamika oraz informacje o ekspozycji domowników (szczególnie dzieci) i ekspozycji w ciąży.
Ocena kliniczna obejmuje badanie ogólne i ukierunkowane, w tym badanie neurologiczne (drżenie, koordynacja, chód, czucie, objawy neuropsychologiczne) oraz ocenę objawów w obrębie jamy ustnej i dziąseł. W razie podejrzenia ciężkiego zatrucia lub współistnienia powikłań ocenia się również narządy, które mogą ulegać uszkodzeniu w przebiegu ekspozycji na rtęć (w szczególności nerki i układ oddechowy w sytuacjach narażenia na pary rtęci).