zmarło wtedy 459 osób, a 6530 osób hospitalizowano. Badania terenowe wykazały, że w rejonach o dużej ekspozycji chleb z takiego ziarna spożywano zwykle przez wiele tygodni (średnio ok. miesiąc), a część osób jadła go nawet przez kilka miesięcy, co przekładało się na wysoką częstość objawów i zróżnicowaną ciężkość zatruć. W opisach klinicznych dominowały objawy neurologiczne (m.in. parestezje, zaburzenia chodu i koordynacji, zaburzenia mowy, zaburzenia psychiczne), a w ciężkich przypadkach notowano także ślepotę, częściową głuchotę, stupor lub śpiączkę, zakończone zgonem. W dostępnych opracowaniach z tego okresu odnotowano również przypadki padnięć dzikich zwierząt (m.in. martwych ptaków ziarnojadów w pobliżu magazynów z zaprawionym ziarnem), jednak bez podania łącznej liczby padłych zwierząt.
Zatrucie dimetylortęcią w laboratorium (USA, 1996–1997) Dimetylortęć jest przykładem związku o wyjątkowo wysokiej toksyczności; opisywano ciężkie zatrucia po ekspozycji laboratoryjnej, prowadzące do ciężkiej choroby neurologicznej i zgonu.
W 1998 r.