Żupnik uzyskał aprobatę monarchy dla tego projektu, jednak nie wiadomo, czy w końcu doczekał się on realizacji podaje, że to poszukiwanie wspólnika miało miejsce już po zawarciu nowej umowy między królem a żupnikiem i było wynikiem spadających dochodów, z czym sam Provana najwyraźniej nie był w stanie sobie poradzić.

20 sierpnia 1578 roku król zawarł z Provaną nową umowę, licząc na większe dochody. W jej myśl żupnik miał otrzymywać 2000 złotych rocznie i zostać dopuszczonym do udziału w zyskach, jeśli wpłaciłby do skarbu królewskiego 80 000 złotych dodatkowego dochodu z potrąceniem kosztów pensji i napraw. By zachęcić go do sumiennego wypełniania obowiązków, określono, że w pierwszym roku jego zysk mógł sięgnąć połowy dodatkowego dochodu, a w latach następnych jednej dziesiątej częściWedług nowa umowa była efektem prawie dwukrotnego podniesienia dochodów przez Provanę, a warunki korzystniejsze dla obu stron. Nadzieje dalszego pomnażania zysków opierały się na pomysłach rozbudowy na dużo większą niż dotychczas skalę warzelni soli, na co może wskazywać to, że w nowym kontrakcie wyodrębniono dwie dzierżawy: żup (produkcji soli w bałwanach i warzeniu na miejscu) oraz soli rumowej (kawałki i okruchy zanieczyszczonej soli odpryśnięte przy wydobywaniu bloków solnych, ), którą można było transportować do dalej położonych warzelni.