Jego też wyznaczył na swojego spadkobiercę. Soliński występuje jako postać w utworach prozatorskich Białoszewskiego wymieniany jako „Le.” lub „Le.So”. W 1959 roku zajmowane przez Mirona Białoszewskiego mieszkanie przy placu Dąbrowskiego w Warszawie odwiedzili Jean-Paul Sartre i Simone de Beauvoir. Sześć lat później odwiedził go Allen Ginsberg. Zaproponował Białoszewskiemu wspólne zażycie LSD, jednak do tego nie doszło, pomimo chęci Białoszewskiego, ponieważ jego partner Leszek Soliński zabronił mu takich eksperymentów.

Po rozpadzie Teatru na Tarczyńskiej założył z Murawską i Heringiem w swoim mieszkaniu przy pl. Dąbrowskiego Teatr Osobny, który działał do 1963.

W 1970 zasłynął jako prozaik – po wydaniu tomu Pamiętnik z powstania warszawskiego, w którym 26 lat po koszmarach wojennych spisał swe przeżycia powstańcze. Niebawem ukazały się dalsze tomy prozy: Donosy rzeczywistości (1973), Szumy, zlepy, ciągi (1976) oraz Zawał (1977). Wszystkie trzy mają kształt swobodnych opowieści opartych na wzorach polszczyzny mówionej. Przełomem w jego twórczości poetyckiej był tom Odczepić się (1978), w którym zaciera się granica między poezją a prozą;