Według Rawlsa spełnienie tych założeń prowadziłoby do wprowadzenia zasad sprawiedliwych dla wszystkich. Jeżeli jednostka nie zdaje sobie sprawy, w jakiej pozycji skończy w ustalanym przez siebie ładzie społecznym, będzie starała się ustalać bezstronne zasady dla tego społeczeństwa, nie nakierowane na jej potencjalne interesy czy koncepcje dobra.
Stosując tę procedurę Rawls wyprowadza dwie podstawowe zasady sprawiedliwości, z czego druga składa się z dwóch elementów: Zasada wolności: „Każda osoba powinna mieć równe prawo do jak najszerszego całościowego systemu równych podstawowych wolności, dającego się pogodzić z podobnym systemem dla wszystkich”. Ta zasada określana jest jako „zasada wolności”, „Nierówności społeczne i ekonomiczne mają być tak ułożone... a) aby były z jak największą korzyścią dla najbardziej upośledzonych” [zasada dyferencji]. b) aby były związane z dostępnością do urzędów i stanowisk dla wszystkich, w warunkach autentycznej równości szans" [zasada równości szans].
Wraz z pracą Rawlsa sprawiedliwość stała się głównym problemem filozofii politycznej, zasadniczo zmienił się jednak kierunek filozoficznej refleksji nad nią.