Podczas trwania mandatu przybyło na te tereny około 480 tysięcy Żydów, z których około 90% pochodziło z Europy. Stanowiło to większość z ok. 650 tysięcy Żydów obecnych na tych ziemiach w momencie ogłoszenia niepodległości. Ta masowa imigracja w dwudziestoleciu międzywojennym oraz podczas II wojny światowej zmieniła znacznie strukturę ludności i była jedną z przyczyn konfliktu ze stanowiącą do tej pory dominującą większość arabską ludnością Palestyny, co przejawiało się w atakach na Żydów (często siłą i przemocą zdobywali ziemię) i antybrytyjskich powstaniach. Opór Palestyńczyków sprawił, że Wielka Brytania zaczęła ograniczać imigrację żydowską, co doprowadziło do wymierzonych w nią ataków skrajnych organizacji syjonistycznych – Irgun i Lechi. Ofiarami stali się też żydowscy migranci. Do jednej z największych masakr doszło jednak w kwietniu 1948 roku kiedy grupa żydowskich bojowników organizacji paramilitarnej zaatakowała wieś Dajr Jasin. W wyniku napaści zginęły 242 osoby pochodzenia arabskiego, w tym kobiety i dzieci. Nie potrafiąc doprowadzić do pogodzenia zwaśnionych społeczności arabskiej i żydowskiej, Wielka Brytania przekazała sprawę Palestyny Organizacji Narodów Zjednoczonych.