W procesie brzeskim był jednym z dwóch prokuratorów (wraz z Robertem Rauze). Grabowski najczęściej polemizował z obrońcami oskarżonych, kończył przemowy oskarżycielskie oraz wniósł o skazanie oskarżonych.

Od 16 maja 1936 r. do wybuchu wojny był naczelnym prokuratorem oraz ministrem sprawiedliwości w rządzie Felicjana Sławoja Składkowskiego. Grabowski był brany pod uwagę jako ewentualny premier po dymisji rządu. Jako minister w 1937 r. zwrócił się do niego Wacław Sieroszewski z prośbą o cofnięcie konfiskaty broszury Marii Jahanne Wielopolskiej Biskup Sapieha, gdyż - jego zdaniem - została napisana zgodnie ze stanowiskiem propaństwowym. W marcu 1939 r. wydał polecenie aresztowania Wincentego Witosa, który nielegalnie wrócił do Polski po zajęciu Czech i Moraw przez wojska III Rzeszy. Pod koniec 1939 r. zapowiedział uporządkowanie polskiego stanu prawnego w postaci Zbioru Praw Rzeczypospolitej Polskiej. W tym celu powołał specjalną komisję.

Oprócz funkcji ministra, był także senatorem V kadencji powołanym przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej oraz członkiem Klubu Parlamentarnego Obozu Zjednoczenia Narodowego (1938–1939).