Budowa i używanie Budowa sznura Zazwyczaj sznury funkcyjne mają postać linki o długości 50–90 cm i grubości 0,4 do 1 cm, o końcach skutych za pomocą metalowej blaszki – skuwki, zaopatrzonej w spinkę. Takie sznury nazywa się sznurami gładkimi lub pojedynczymi. Organizacje ogólnopolskie stosują dodatkowo jeszcze dwa inne rodzaje sznurów.
Związek Harcerstwa Rzeczypospolitej wyróżnia sznury plecione. Różnią się one od gładkich fakturą powierzchni, bowiem linki, z których są wykonane, uzyskuje się ze splecenia kilku cieńszych. Z kolei Związek Harcerstwa Polskiego, oprócz gładkich, stosuje sznury poczwórnie plecione (pot. poczwórne), zbudowane z dwóch linek lub pasków skóry mierzących 1–2 m, splecionych ze sobą w taki sposób, że tworzą jednorodną plecionkę, zakończoną z jednej strony dwiema pętelkami, zaś z drugiej – skuwką.
Sznury produkowane masowo przez składnice są linkami o okrągłym przekroju i gładkiej powierzchni. Niektóre środowiska praktykują też własnoręczne plecenie sznura przez osobę zobowiązaną do jego noszenia, maczanego później w naturalnych barwnikach. Sznury takie są zazwyczaj grubsze od masowych, co powoduje niekiedy problemy z ich odróżnieniem od sznurów formalnie plecionych.