W zależności od długości sznura skuwka może wtedy pozostawać pod patką lub wystawać spod niej. Z gwizdkiem i przez guzik – połączenie dwóch poprzednich metod; w celu wyciągnięcia gwizdka, należy odpiąć patkę; nie ma problemu wystającej skuwki. Do guzika – końcówkę sznura przypina się spinką do nóżki guzika. Sposób mocowania do kieszeni nie jest w żaden sposób regulowany i zależy od środowiska oraz samodzielnej decyzji członka.
Upinanie sznurów. Suwaki Sznury pojedyncze i plecione, noszone spod i z ramienia są związane węzłem beczkowym (czasem kilkoma) niedaleko spinki, w 1/4 – 1/5 długości sznura. Dzięki temu, linka jest wygodnie upięta i nie przeszkadza w poruszaniu się. Sznurów poczwórnych i noszonych z szyi nie wiąże się, chyba że mundur nie ma naramienników – wtedy węzeł umieszcza się w rozcięciu kołnierza, a końcówka sznura chowana jest pod bluzę.
Niekiedy również węzły wskazują na funkcję pełnioną przez członka. Stosuje się np. węzły w innym kolorze niż reszta linki. W takim wypadku, beczkę po prostu przyszywa się do reszty linki. Innym znaczącym elementem są suwaki, stosowane w ZHP i ZHR. wykonywane są ze skórzanych plecionek, których końce połączone są metalowym nitem.