Według Jakuba A. Malika Ochocki jest postacią przejściową między pozytywizmem a modernizmem. Bohater zachowuje wiarę w naukę, technikę i postęp, lecz zarazem doświadcza znużenia, apatii i kryzysu wartości, typowych dla kultury schyłku XIX wieku. Postać charakteryzuje zgorzknienie życiowe, często niedojrzałe zachowanie, krnąbrność, impertynencja, indywidualizm na granicy egotyzmu, a jednocześnie wdzięk i urok. Stanowi uosobienie przemian, jakie następowały w polskim życiu kulturalnym końca lat 80. XIX w. (a więc dekadę później od czasu powieściowego), przede wszystkim zmiany pokoleniowej. Skupia w sobie rodzące się w czasie realnym powstawania Lalki tendencje modernistyczne, przede wszystkim pesymizm, poczucie kryzysu kultury, krytykę świata, który chyli się ku upadkowi i filisterskiego drobnomieszczaństwa. Ochocki jest przekonany o własnej wyższości. Jego dziedziną zainteresowań są nauki ścisłe, między innymi idée fixe machiny latającej. Jednak ze względu na to, że jest przedstawicielem okresu przejściowego, to został pozbawiony charakterystycznego dla późniejszych dekadentów estetyzmu. W pierwszym tomie powieści bohater przyznaje, że nęka go tęsknota, czuje się przy tym człowiekiem zdesperowanym i niespełnionym, jest rozczarowany ograniczeniami, nie ma poczucia bezpieczeństwa. Potrafi jednak zdobyć się na entuzjazm, kiedy np.