Powrócił do Lipska celem obrony swojej pracy doktorskiej De l’emploi du génitif absolu en sanscrit; otrzymał tytuł doktora w lutym 1880. Wkrótce potem przeniósł się do Paryża, gdzie wykładał sanskryt, język gocki i staro-wysoko-niemiecki, a sporadycznie również inne przedmioty. W roku 1891 został powołany na stanowisko profesora indoeuropeistyki i językoznawstwa ogólnego na Uniwersytecie w Genewie. Pracował na tym stanowisku do swojej śmierci w 1913.
Spuścizna Określił język jako kolektywny zbiór (dokładniej: system) norm społecznych, umożliwiających porozumiewanie się w obrębie danej społeczności. Podobnie jak Jan Niecisław Baudouin de Courtenay odróżniał język jako zbiór znaków (system językowy, ) od mówienia (), będącego jednostkową realizacją tegoż systemu (zob. langue a parole).
Według de Saussure’a jedynym i prawdziwym przedmiotem językoznawstwa był język rozpatrywany sam w sobie. Język jest systemem znaków i reguł ich tworzenia, który nie może być wytworem pojedynczego człowieka;