jest pewną abstrakcją, która urzeczywistnia się w indywidualnych aktach werbalnych (mówieniu). Zadaniem lingwistyki winno być precyzyjne oddzielenie systemu języka od konkretnej jednostkowej wypowiedzi.
De Saussure miał sceptyczny stosunek do idei regulacji językowej. Jego założenia doprowadziły do odrzucenia preskryptywizmu w nowoczesnej lingwistyce i skoncentrowania badań naukowych na deskryptywnej obserwacji realnie używanego języka. De Saussure uznawał, że językoznawstwo powinno badać wszelkie aspekty zachowań językowych, w tym odstępstwa od sankcjonowanych norm, czyli takie sposoby użycia języka, które są krytykowane w tradycji preskryptywizmu.
De Saussure wypracował rozróżnienie między językoznawstwem diachronicznym, badającym historyczny rozwój języka, i językoznawstwem synchronicznym, opisującym stan języka w danym momencie. Stał na stanowisku, że strukturę języka należy badać w ujęciu synchronicznym, abstrahującym od historii poszczególnych elementów. Wprowadził pojęcie znaku językowego jako składowej dwóch elementów – znaczonego i znaczącego, gdzie pierwszy to samo abstrakcyjne pojęcie, a drugi – jego akustyczna reprezentacja.