W 1505 r. król Aleksander I Jagiellończyk przekazał biskupowi chełmińskiemu Mikołajowi Chrapickiemu okręg starogrodzki wraz z Kałdusem. W dokumentach z lat 1570–1571 występuje jako dobro stołowe biskupów chełmińskichInwentarz dóbr biskupstwa chełmińskiego z r. 1614 : z uwzględniem późniejszych do r. 1759 inwentarzy, Toruń 1927, s. IV.. Wieś miała wtedy 20 łanów chłopskich, a na jej terenie przebywali zgarodnicy, ludzie luźni, a także rzemieślnicy. Co jakiś czas wieś miała być oddawana w dzierżawęG. Mazur, Leksykon miejscowości powiatu chełmińskiego, Gdynia 2020, s. 71..
Według z inwentarza biskupów z 1759 r. była to wieś czynszowa licząca 20 włók i zamieszkiwali ją gburzy zaprawni (osadzeni według prawa) oraz dzierżawcy kontraktowi. Do tych gburów zaliczali się także sołtysi, którzy nadaniem wieczystym bp. Piotra Kostki z 1581, byli osadzeni na dwóch włókach sołtysowskich i dwóch gburskich. Tyle miał wymieniony w inwentarzu biskupim sołtys Józef Chudzicki. Według tego samego spisu w tym czasie było trzech dzierżawców – Albin Zacharek, karczmarz Wojciech Teykowski oraz leman Józef Szafarkiewicz, którzy posiadali wieś wydzierżawioną na 40 lat, na dwóch włókach, ogrodach i łąkach wydzielonych w pobliżu jeziora Starogrodzkiego oraz Żółwicą, a także łąkę pod Gutlinami (Smarkatka), w okolicy jeziorka.