Natomiast błędem w sztuce jest niepodanie zdiagnozowanemu choremu beta-blokerów (z uwagi na nadmierne napięcie układu współczulnego – ale mając na uwadze ich działanie inotropowo ujemne dawki nie mogą być wysokie) i odpowiednio dobranych diuretyków (z uwagi na obniżony wskaźnik filtracji kłębuszkowej). Ogólnie rzecz biorąc, w leczeniu PNS stosuje się:
inhibitory konwertazy angiotensyny – są podstawowymi lekami w leczeniu chorych z dysfunkcją skurczową lewej komory niezależnie od jej przyczyny i współistnienia objawów PNS. W razie nietolerancji (najczęściej uporczywy kaszel) zamienia się je na sartany. diuretyki – stanowią podstawowe leki u pacjentów z niewydolnością serca i przewodnieniem (objawiającym się zastojem w krążeniu płucnym lub obrzękami); dobór leków uzależniony jest od wskaźnika filtracji kłębuszkowej leki beta-adrenolityczne blokery receptora aldosteronowego sartany nitraty (najczęściej diazotan izosorbidu) hydralazyna (stosowana sporadycznie w wybranych przypadkach) glikozydy nasercowe (leki drugiego rzutu, najczęściej digoksyna) leki inotropowe dodatnie (leki drugiego rzutu, np.