Leczenie farmakologiczne Leczenie farmakologiczne ewoluuje na przestrzeni lat. O ile do lat 70 XX wieku dążono do poprawy czynności skurczowej serca (stosowano w tym celu glikozydy nasercowe wraz z diuretykami) tak w XXI wieku kładzie się nacisk na zmniejszenie oporu obwodowego poprzez stosowanie ACEI, często z dodaniem sartanów pod ścisłą kontrolą poziomu potasu (ryzyko hiperkaliemii). W wielu przypadkach zamiast sartanów podaje się blokery receptora aldosteronowego. Jest to tzw. podwójna blokada układu RAA. Stosowanie potrójnej blokady RAA (ACEI plus sartany plus blokery receptora aldosteronowego) jest dyskusyjne z uwagi na dużą groźbę ciężkiej hiperkaliemii. Dyskutowane jest stosowanie nitratów przy braku cech niedokrwienia mięśnia sercowego. Są wskazania ich zastosowania w przypadku podwyższonego ciśnienia napełniania lewej komory serca. Stosowanie niektórych blokerów kanału wapniowego (werapamil) może być skuteczne w przypadku dysfunkcji rozkurczowej mięśnia sercowego (np. kardiomiopatia przerostowa). Glikozydy nasercowe mogą być istotne w niewydolności serca na tle migotania przedsionków z szybką akcją komór (zwolnienie rytmu zatokowego). Rola hydralazyny w leczeniu PNS jest obecnie znikoma.