Dyrektorem spółki został D’Arcy i pełnił to stanowisko do swojej śmierci (1917).
Odkrycie złóż w Persji zainteresowało brytyjską admiralicję i pełniącego obowiązki jej pierwszego lorda, Winstona Churchilla, który wskazywał na konieczność wyspecjalizowanego zaopatrzenia kraju w ropę naftową. Po wybuchu I wojny światowej brytyjski rząd zajął aktywa British Petroleum, spółki utworzonej przez przedsiębiorstwo niemieckie, które chciało wypromować swoje produkty w Wielkiej Brytanii, a w 1917 roku Skarb Państwa sprzedał je angielsko-perskiej kompanii. Dzięki temu przejęła ona sieć dystrybucji: 520 składów paliw, 535 cystern kolejowych, 1102 pojazdy, cztery barki i 650 koni.
I wojna światowa ominęła Persję, choć na wszelki wypadek armia brytyjska okupowała część tego kraju, chroniąc interesy Anglo-Persian Oil Company. Rozkwit przemysłu lotniczego oraz samochodowego w latach 20. XX wieku spowodował, że spółka zaczęła się mocno rozwijać. Oddziały, rafinerie, stacje bunkrowania budowano na Wyspach Brytyjskich, w Afryce, Australii czy Kanadzie. W Wielkiej Brytanii na pompach z paliwem pojawił się znaczek BP wraz z brytyjską flagą „Union Jack” jako symbolem patriotyzmu.