W 1921 roku zainstalowano 69 pomp, a cztery lata później było ich już ponad 6 tysięcy. Ponieważ w 1935 roku Persja zmieniła nazwę na Iran, zmieniono również nazwę spółki na Anglo-Iranian Oil Company.
Wybuch II wojny światowej postawił koncern przed nowymi wyzwaniami – ponieważ rosło ryzyko związane z transportem ropy naftowej z Iranu do Wielkiej Brytanii, rząd brytyjski zwrócił się do BP, aby intensywniej eksploatowała krajowe złoża ropy i rozpoczęła poszukiwania nowych. Wobec takiego apelu spółka zwiększyła produkcję w zakładach Nottingham. Wydobycie było stosunkowo niewielkie, ale na tyle znaczące, aby pomóc krajowi przetrwać.
Koniec lat 40. i początek 50. XX wieku to okres przemian polityczno-gospodarczych w Iranie. Na czele ruchu domagającego się sprawiedliwego podziału dochodów z ropy naftowej stał Front Narodowy kierowany przez dr. Mohammeda Mossadegha. W 1951 został on wybrany przez parlament na premiera i wprowadził w życie uchwałę o nacjonalizacji przemysłu naftowego. W odpowiedzi rząd Wielkiej Brytanii wprowadził blokadę handlową Iranu. Doszło do długotrwałego kryzysu podsycanego przez Londyn. Premier Iranu, nie poddając się naciskom, wystąpił m.in. na forum ONZ, broniąc interesów swojego kraju. Wielka Brytania przekonała Stany Zjednoczone do obalenia rządu Mossadegha.