Ren (Re, ) – pierwiastek chemiczny z grupy metali przejściowych. Zaliczany jest do metali szlachetnych. Nazwa pochodzi od rzeki Ren.
Istnienia tego pierwiastka metodami spektroskopowymi dowiedli Walter Noddack, Ida Tacke i Otto Berg w 1925 roku.
W formie czystej jest srebrzystym błyszczącym metalem o dużej twardości. Metaliczny ren przypomina platynę (gęstość 21,09 g/cm³). Po wyżarzeniu staje się miękki i kowalny. Uszlachetnia stopy metali, znacząco zwiększając ich twardość i odporność na korozję. Roztwarza się tylko w kwasach utleniających: kwasie azotowym i gorącym, stężonym kwasie siarkowym.
Ren występuje w skorupie ziemskiej w ilości 4 ppm, wyłącznie w stanie rozproszonym, głównie w molibdenicie, kolumbicie i łupkach miedzionośnych.
Związki Ren, w porównaniu do manganu, tworzy trwalsze związki na wyższych, a mniej trwałe na niższych stopniach utlenienia. Znane są 4 tlenki: czarny , niebieski , czerwony i żółty , przy czym ten ostatni powstaje w wyniku ogrzewania renu na powietrzu i stanowi końcowy produkt utleniania tego pierwiastka. Jest on związkiem trwałym i jest słabym utleniaczem (w przeciwieństwie do , który jest mocnym utleniaczem). Ponadto znany jest nietrwały czarny uwodniony tlenek renu(III), . Tlenek renu(VI), , jest jedynym trwałym tlenkiem manganowców na VI stopniu utlenienia.