Sejm większością głosów przyjmował ustawy i podejmował uchwały, wybierał ze swego grona Prezydium (funkcja marszałka zawsze przypadała przedstawicielowi Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego), na pierwszym swym posiedzeniu powoływał Prezesa Rady Ministrów wraz z Radą Ministrów oraz Radę Państwa. Uchwalał budżet i narodowe plany społeczno-gospodarcze. Miał prawo przyjmować petycje od obywateli.
Do niego należały też niektóre uprawnienia kreacyjne, m.in. wybór Prezesa Najwyższej Izby Kontroli, członków Trybunału Stanu i Konstytucyjnego oraz Rzecznika Praw Obywatelskich (trzy ostatnie instytucje powołano dopiero w latach osiemdziesiątych).
Parlament obradował w trybie sesyjnym. Sesje zwoływane były w określonych terminach przez Radę Państwa.
W praktyce Sejm, pomimo silnej pozycji według konstytucji, był posłusznym narzędziem do przegłosowywania projektów ustaw wychodzących z Komitetu Centralnego PZPR.
Władza wykonawcza Władza wykonawcza należała do Rady Ministrów i Rady Państwa.
W końcowym okresie obowiązywania Konstytucji PRL Radę Państwa zastąpiono urzędem Prezydenta Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, jednak z pewnym zmniejszeniem kompetencji w stosunku do likwidowanej Rady Państwa.