Wiadomo było, że niełatwy, bagnisty teren uniemożliwi wykorzystanie jazdy i znacznie utrudni zastosowanie szeroko rozwiniętych formacji pieszych.
Zdecydowany unicestwić nieprzyjaciela, de Villeroi zlekceważył ostrzeżenia de Catinata i Wiktora Amadeusza, że ks. Eugeniusz zajmuje zbyt dobrą obronną pozycję. Ponadto zwiedziony informacjami austriackich jeńców o niewielkiej sile obronnejWedług relacji Eléazara Mauvillon (Histoire du prince François Eugene de Savoye, généralissime des armées de l'empereur..., 1741) dwóch schwytanych kirasjerów austriackich podało fałszywie wiadomość o zaledwie 6-tysięcznym korpusie wojsk cesarskich. oraz doniesieniami wywiadu, że cesarscy zbierają się do odwrotu, nakazał przekroczyć rzekę dla zaatakowania ariergardy ustępującego nieprzyjaciela.
Rankiem 1 września, posuwając się z wolna i ostrożnie, uformowane w kolumny lewe skrzydło Francuzów wyruszyło do natarcia i ok. 14:00 znalazło się pod Chiari. Marszałek de Villeroi osobiście prowadził atak skrzydłowego regimentu, później jednak zmuszony został do wycofania na skutek gwałtownego ognia nieprzyjaciela.