Po wojnie, 14 stycznia 1947, ciało przeniesiono na cmentarz Wojskowy na Powązkach (kwatera batalionu „Zośka” A22–2–25). W powstaniu warszawskim, 1 września 1944, zginęła także żona Baczyńskiego – Barbara Drapczyńska, wcześniej ranna w głowę. Umierając, trzymała w rękach tomik wierszy męża. Zginęła, będąc w ciąży.
Twórczość thumb|Rękopis wiersza Z głową na karabinie mały|Rękopis Krzysztofa Kamila Baczyńskiego zawierający odpis wiersza La flûte verte Louisa Codeta (1876-1914) i jego autorski przekład. Tę kompozycję 18-letni Baczyński wykonał w lipcu 1939 roku i podarował Ewie Winnickiej, córce właściciela pensjonatu Willa „Bajka” w Zakopanem, w którym spędzał wakacje. Baczyński zaczął pisać wcześnie, pierwszy zachowany wiersz Wypadek przy pracy pochodzi z 1936. Twórczość Baczyńskiego obejmowała szeroką tematykę – od impresjonistycznych obrazów polskiej przyrody, przez poetycki zachwyt nad światem, po wypełnione dramatyzmem i krwią obrazy wojny, które zaczęły dominować w jego poezji od 1941. Dojrzały okres jego twórczości rozpoczyna wiersz Jesień 41 r.. Baczyński tworzył wizje katastroficzne, pełne grozy i tragizmu, ukazując los pokolenia skazanego na zagładę. Poruszał kwestie wyboru między piórem a karabinem oraz podejmował refleksje historiozoficzne i moralne.