Zniszczenie grodu W 1168 r. Arkonę obległy wojska duńskie i pomorskie, którymi dowodził król Waldemar I Wielki i biskup Absalon. Po podpaleniu bramy i wiszącej na niej świętej chorągwi Stanicy, obrońcy grodu postanowili się poddać 15 czerwca 1168 i zgodzili się przyjąć chrześcijaństwo, zniszczyć posąg boga Świętowita, zapłacić okup w wysokości kilku skrzyń złota, przekazać zakładników i złożyć hołd lenny Waldemarowi. To wydarzenie doprowadziło do chrystianizacji mieszkańców Rugii. Obecnie z grodu pozostała jedynie około ⅓ powierzchni, ponieważ reszta runęła do morzaFred Ruchhöft, Arkona. Glaube, Macht und Krieg im Ostseeraum, Schwerin 2018, ISBN 978-3-935-77056-9.
Ośrodek słowiańskiego kultu thumb|Posąg Świętowita w Arkonie Arkona była znanym ośrodkiem kultu słowiańskiego boga Świętowita (połabskie: Svątevit, czytaj swantewit). Według Saxo Grammaticusa, świątyni Świętowita (kąciny) strzegła stała załoga licząca 300 wojów, podległych arcykapłanowi. W świątyni znajdował się posąg i skarbiec Świętowita, będący właściwie skarbcem państwa Ranów.
Po splądrowaniu (1067 r./1068 r.), a następnie zniszczeniu Radogoszczy (1125 r.), Arkona stała się najważniejszym miejscem kultu religijnego Słowian nadbałtyckich.