Carl Stumpf (ur. 21 kwietnia 1848 w Wiesentheid, zm. 25 grudnia 1936 w Monachium) – niemiecki filozof, muzykolog i psycholog. Twórca teorii stopliwości dźwięków, wyjaśniającej istotę konsonansu w muzyce. Był inspiratorem wielu ważnych psychologów i filozofów, w tym uczył się u niego Edmund Husserl.
Życiorys Urodził się w Wiesentheid w Dolnej Frankonii w rodzinie inteligenckiej. Uczęszczał do gimnazjum w Bambergu, a dalej w Aschaffenburg. Rozpoczął studia na Uniwersytecie w Würzburgu, gdzie (jak sam zaznaczał w autobiografii) pozostawał pod wpływem Franza Brentano, który przekierował zainteresowania Stumpfa w stronę teorii poznania. Następnie kontynuował studia w Getyndze pod kierunkiem Rudolfa Lotzego, a w 1868 roku obronił tam doktorat. Gdzie też studiował u Wilhelma Webera. Następnie rozpoczął studia teologiczne oraz wstąpił do seminarium, które porzucił jednak przed święceniami w 1870 roku. Wykładał na wielu niemieckich uczelniach: w Würzburgu (od 1873), Pradze (od 1879), w Halle (od 1884), a następnie w Monachium (od 1898). Ostatecznie od 1984 roku na Uniwersytecie Berlińskim, gdzie kierował Instytutem Psychologii. Współtworzył tam tzw. szkołę berlińską, współpracując m.in. z Maxem Wertheimerem, Wolfgangiem Köhlerem i Kurtem Koffką, stając się jednym z prekursorów psychologii postaci.