Kabała luriańska Następnym rozdziałem w historii kabały była tzw. kabała luriańska, od nazwiska jej twórcy, mistyka Izaaka Lurii, ucznia Cordovero. Luria rozwinął przede wszystkim wątek kreacji oraz odkupienia całości Stworzenia. Choć pojęcie cimcum (koncentracji czy też wycofania się Boga jako warunku koniecznego do zaistnienia materialnego Wszechświata wewnątrz nieskończonego Ain Sof) pojawiało się już wcześniej (choćby u jego mistrza), Luria opisał je w sposób najpełniejszy.
Luria rozwinął też wątek kreacji o ideę rozbicia naczyń, która wyjaśniała, dlaczego świat nie jest idealny. Pęknięcie Sefir pod wpływem Boskiego światła, było grzechem pierworodnym, fundamentalną przyczyną pomieszania dobra i zła w każdym człowieku oraz przyczyną występowania pokus. Luria postulował też Tikkun – Wielkie Dzieło zbawienia świata przez ludzkość, moralnej odnowy, która ma doprowadzić do usunięcia pierwotnej wady Wszechświata. W jego wersji Stworzenia dodatkowy agent dokonujący kreacji (w rodzaju gnostyckiego Metatrona-Demiurga) był zbędny, dzięki czemu kabała przestała być oskarżana o dualizm i zaczęła znowu być akceptowana przez główny nurt judaizmu.
Chasydyzm W XIX stuleciu Lazar Gulkowitsch sformułował podejście według którego kabała nie ma nic wspólnego z religią.