Zohar zajmuje się też duszą, grzechem i miejscem człowieka w Stworzeniu – wskazuje, że pobożny człowiek może dostąpić jedności z Bogiem jeszcze przed śmiercią, przechodząc najpierw przez każdą z Sefir.
Po wygnaniu Żydów z Hiszpanii w 1492, centrum myśli kabalistycznej przeniosło się do Safed w Palestynie, gdzie osiadł uciekinier z Hiszpanii Mojżesz Kordowero (Mojżesz ben Jacob Cordovero). Napisał on około dziesięciu ksiąg kabalistycznych, z których najważniejszą był Ogród Granatów (Pardes Rimmonim), wydany po raz pierwszy w Krakowie w 1591 roku. Cordovero w odróżnieniu od dotychczasowych pism opartych na objawieniach, pisał dzieła, w których do opisu zagadnień kabalistycznych używał argumentacji rozumowej. Uważa się, że jego prace, scalając wczesne nurty z przekazem Zohar, systematyzują ówczesną wiedzę kabalistyczną. Dzięki temu Cordovero wykazał jedność nauk kabalistycznych i zapewnił solidną podstawę dla dalszego rozwoju mistyki żydowskiej.