Droga ta prowadzi do stanu, w którym miłość i strach przed Bogiem zlewają się, a pobożny człowiek otrzymuje magiczne moce stwórcze.

Z kolei kabała spekulatywna datowana na początek XIII w., jest powiązana z Izaakiem Ślepym, który zaczął rozwijać obecną w Jecira teorię emanacji. Wprowadzając początki doktryny metempsychozy (Gilgul) oraz obecne znaczenie terminu sefirot, jako poszczególnych aspektów Stworzenia, działał w duchu Księgi Jasności (Sefer ha-Bahir). Jego dzieło w drugiej połowie XIII w. kontynuował w Hiszpanii Abraham Abulafia, który rozwinął techniki kabalistycznej pracy z alfabetem hebrajskim (Temurę i Gematrię). Z ich pomocą osiągał stany ekstatyczne, pozwalające mu duchowo zjednoczyć się z coraz wyższymi Sefirami, a przez to zbliżać się do Boga. Jego uczeń, Józef ben Abraham Gikatilia rozszerzył i uporządkował nauki swego mistrza, wskazując na tajemne powinowactwa między poszczególnymi Sefirami. thumb|Strona tytułowa pierwszego wydania księgi Zohar, Mantua, 1558. Najbardziej wpływowym dziełem tamtego okresu była Księga Blasku (Sefer ha-Zohar), opublikowana około 1290 roku przez hiszpańskiego rabina Mojżesza z Leonu. Zohar traktuje głównie o Ain Sof – Bogu nieskończonym i niepoznawalnym oraz o tym, że wszystko, co dzieje się w świecie materialnym, ma swoje odbicie w świecie duchowym i patronuje im któraś z Sefir.