Niektórzy kabaliści tego okresu uznawali istnienie archanioła Metatrona (odpowiednika gnostyckiego Demiurga) – bożego agenta stwarzającego świat i wikłającego się w materię (a więc skalanego nią). Jest charakterystyczne, że te obce na gruncie Judaizmu nurty zostały objaśnione przy pomocy uświęconych liter hebrajskich, z których uczyniono mistyczne ścieżki do oświecenia.
Warto wspomnieć, że Jecira wprowadziła ideę uniwersalnego Absolutu w miejsce Boga rozumianego jako władca Izraela.
Nurty średniowieczne Kabała we współczesnym rozumieniu pojawiła się dopiero w średniowieczu w diasporze żydowskiej. Sądzi się, że kabała przed X wiekiem przywędrowała do Europy przez Włochy. Potem rozprzestrzeniła się w Cesarstwie Rzymskim i południowej Francji. Kabała rozwijała się w dwóch, niezależnych nurtach: niemieckiego pietyzmu oraz kabały spekulatywnej.
Niemiecki pietyzm, którego doktrynę znajdujemy w Księdze Pobożnych (Sefer chasidim) rozwinął się między rokiem 1150 a 1250. Był reprezentowany przez Samuela Chasyda, jego syna Judę i jego krewnego Eleazara z Wormacji. Nurt ten zalecał pobożnemu człowiekowi drogę, wyrażoną w spokoju umysłu, ascezie i altruizmie.