Duńczycy niczego nie spostrzegli.
Według wstępnego planu Szwedzi powinni zaatakować pogrążony we śnie duński obóz za pomocą kawalerii atakującej w kierunku południowo-wschodnim, lecz patrole rozpoznawcze doniosły, że teren pomiędzy obiema armiami jest nieodpowiedni dla działań kawaleryjskich. Karol XI i jego generałowie przystąpili do narady. Większość wskazywała na fakt, że duńska armia posiadała więcej piechoty, więc nie byłoby rozsądnym atakować używając własnych nielicznych piechurów. Długi marsz w kierunku duńskiego obozu na pewno zaalarmuje nieprzyjaciela i Szwedzi stracą w ten sposób przewagę zaskoczenia. Większość szwedzkiej armii stanowiła kawaleria.
Król pragnął natychmiastowego ataku, lecz został powstrzymany przez swych doradców. Rozkazał swym wojskom posuwać się w kierunku pagórków tuż za północny mur Lund, by uzyskać taktyczną przewagę. Oznaczało to lepszy teren dla działań kawalerii, a samo miasto miało chronić szwedzką południową flankę. Jednak Duńczycy przebudzili się i wkrótce odgadli szwedzkie zamiary. Szybko zwinęli obóz i ruszyli pośpiesznie by wyprzedzić Szwedów w osiągnięciu położonych na północ od Lund wzgórz.