Pierwsze walki o opanowanie wzgórz odbyły się pomiędzy szwedzkim prawym skrzydłem a lewym skrzydłem Duńczyków. Żadna ze stron nie wygrała, ale to Szwedzi objęli swoją kontrolą wzgórza i odparli Duńczyków na wschód. O godzinie 9:00 rozpoczęła się generalna bitwa. Front rozciągał się na kilometr z północy na południe, z Duńczykami na wschodzie i Szwedami na zachodzie. Duńską armię wspierało 56 dział różnego kalibru, podczas gdy Szwedzi mieli ze sobą jedynie 8 dział 6-funtowych i 4 działa 3-funtowe.
Gdy bitwa już się zaczęła, Karol XI osobiście poprowadził manewr oskrzydlający duńską lewą flankę. Podczas walki, duński wódz Carl von Arenstorff został ciężko ranny, a całe lewe skrzydło było zmuszone do odwrotu o godzinie 10:00, co razem stanowiło poważny wstrząs dla duńskiej armii. Szwedzki król, a także feldmarszałek Helmfelt użyli kawalerii do pościgu za uciekającą duńską piechotą. Straszny pościg ciągnął się przez 8 kilometrów, sięgając aż do rzeki. Niektórzy duńscy oficerowie próbowali jeszcze zorganizować jakiś opór przeciwko Szwedom, jednak wielu Duńczyków zostało zmuszonych do wejścia na lód.