Po nieudanej próbie ponownego zawładnięcia Atenami, których ludność zbuntowała się przeciw niemu w 287 p.n.e. i którym przyszedł na pomoc król Epiru, przeprawił się do Azji Mniejszej, zdobył Milet i Sardes, lecz opuszczony raz jeszcze przez swoje wojska, dostał się w roku 286 lub 285 p.n.e. do niewoli Seleukosa i umarł w Apamei nad Orontem jako jeniec.
Demetriusz słynął z miłości do wszelkich uciech życia, szczególnie wina i kobiecych wdzięków. „Powiadają, że raz, porwany jedną ze swoich przygód miłosnych, zawiadomił ojca, że jest chory. Gdy ojciec wchodził do pałacu syna, spotkał młodą osobę ładnej powierzchowności, która spieszyła się ukryć. Wszedłszy do izby chorego, Antygonos przysiadł koło niego i zaczął badać jego puls. Puls był zabójczo normalny. – Gorączka mnie opuściła – objaśnił Demetriusz. – Wiem – odpowiedział stary Cyklop z chytrym uśmiechem – przed chwilą się z nią spotkałem.”Zieliński Tadeusz: Rzeczpospolita Rzymska, Katowice 1989, s. 178.Anna Świderkówna: Hellada Królów.
Przypisy
Kategoria:Królowie starożytnej Macedonii Kategoria:Urodzeni w IV wieku p.n.e. Kategoria:Zmarli w III wieku p.n.e.