Ponieważ podstawowym źródłem na temat wygnania Owidiusza jest jego poezja, istnieją też koncepcje, zgodnie z którymi Owidiusz nie został zesłany do Tomi, a jest to jedynie jego literacka kreacja.
Tomi, współczesna rumuńska Konstanca, była miastem na wybrzeżu Morza Czarnego, założonym w VI wieku p.n.e. przez kupców i kolonistów greckich. Funkcjonowało ono w Imperium Rzymskim jako samorządne, przygraniczne polis. Tamtejsza społeczność grecka stanowiła jednak za czasów Augusta mniejszość. Miasto zamieszkiwali głównie miejscowi Getowie, lud pochodzenia trackiego, oraz przybyli z północnego wschodu scytyjscy Sarmaci. Mieszkańcy nie znali łaciny, trudnili się głównie handlem i rzemiosłem. Teoretycznie Tomi podlegało władzy namiestnika Macedonii, a Owidiusz pozostawał nadal pod jurysdykcją prawa rzymskiego. Nie było tam jednak ani rzymskich urzędników, ani rzymskiego wojska a stosowano prawo miejscowe. Sytuacja była nieuporządkowana – na miasto napadały co kilka lat koczownicze ludy spoza limesu, niszcząc i paląc, a mieszkańcy żyli w niepewności.