W pierwszych miesiącach pobytu w Tomi Owidiusz skarżył się na fizyczne niewygody, surowy klimat i wrogość, otaczającą go ze wszystkich stron. Nie podobało mu się samo miasto i okoliczny krajobraz. Nie czuł się bezpieczny, gdyż mieszkańcy nosili broń i od czasu do czasu wybuchały zamieszki. Obawiał się napadów na Tomi, podczas których mógł zginąć lub dostać się do niewoli. Nie mógł z nikim porozmawiać, gdyż nie rozumiał lokalnych języków, natomiast miejscowi Grecy mówili niezrozumiałym dialektem. Jednak najbardziej narzekał na odcięcie od życia intelektualnego – brak książek, przyjaciół, możliwości wymiany myśli, czy życia towarzyskiego. Po około roku pobytu w Tomi Owidiusz załamał się i poważnie zachorował, leżał przez wiele tygodni pozbawiony opieki.
W drugim roku zesłania Owidiusz wyszedł z depresji i postanowił, że musi porozumieć się i współżyć z ludźmi, wśród których się znalazł. Stopniowo nauczył się miejscowych języków, zaczął wyrażać wdzięczność mieszkańcom Tomi, przede wszystkim za to, że życzliwie przyjęli wygnańca, czym – jak stwierdził – godnie dowiedli swego greckiego pochodzenia. Ta zmiana przyniosła poprawę jego położenia – senat Tomi nadał mu obywatelstwo, wkrótce podobnie postąpiły także inne okoliczne miasta.